De tragedie van het socialisme

Foto: Lege schappen in Venezuela | © Wikipedia Commons

Wereldwijd – Socialisme neemt toe in populariteit als alternatief voor kapitalisme onder jongeren. Steeds meer jongeren menen dat het kapitalistische systeem achterhaalt is en zijn ervan overtuigd dat het systeem te wreed is. Vooral millenials, geboren tussen 1995 en 2005, zijn hiervan overtuigd. Er zijn echter ook millenials die inzien dat kapitalisme misschien niet het beste systeem is, maar wel de minst slechtste van alle economische systemen die we kennen. In dit artikel duiken we in de tragedie van het socialisme.

Socialisme is een politiek systeem waarbij een collectief orgaan de hoogste beslissingsbevoegdheid heeft, zoals de overheid. Dit gaat vaak samen een socialistisch economisch systeem, waarbij dit collectieve orgaan de economie plant. De overheid bepaalt welke producten moeten worden geproduceerd en hoeveel. Vervolgens worden de baten verdeeld onder de bevolking door diezelfde collectieve orgaan.

Het is te begrijpen dat jong volwassenen een voorkeur hebben voor het socialistische systeem. Iedereen krijgt zijn eerlijke deel en wordt sociaal rechtvaardig behandeld. Niemand kan zich verrijken in dit systeem, mits het goed wordt uitgevoerd. Toch blijkt telkens weer dat socialisme leidt tot gedeelde armoede.

De politieke kant van socialisme leidt altijd tot een ondemocratisch systeem, waarbij één partij de macht heeft. Neem bijvoorbeeld de Sovjets in de Sovjet Unie, en de Communistische Partij van China. Er was (en is) sprake van een één partijsysteem met een schijndemocratie. Men kon wel stemmen, maar alleen op de socialistische partij. Vaak hadden, net als bij fascistische partijen, de partijen ook één (heilige) leider. In het geval van de Sovjets was dat in eerste instantie Lenin, later was dit Stalin. In China was Mao aan de macht.

Een ander aspect van de socialistische landen uit de geschiedenis was het inperken van vrijheid. De overheid beslist in socialistische landen alles voor haar bevolking: waar je werkt, waar je woont, hoeveel je eet, wat je eet, wanneer je slaapt, etc. In tegenstelling tot het kapitalistische systeem, stijgt in het socialistische systeem het collectief boven de individu uit. Collectieve baten zijn belangrijker dan individuele baten. De individu moet dus bereidt zijn om individuele vrijheid op te geven ten behoeve van het collectief.

De economische kant van het socialisme is net zo tragisch als de politieke kant. Socialisten zijn namelijk bewonderaars van het eerlijk delen en tegenstanders van persoonlijk eigendom. Het is onmogelijk om iets delen, wanneer dit niet in bezit is van het collectief. In de Sovjet Unie zagen we dat alle boeren bedrijven werden genationaliseerd en de opbrengst verdeeld door de overheid onder de bevolking. Met alle gevolgen van dien: tot 12 miljoen doden.

Het probleem van socialisme zit in het feit dat individuën nu eenmaal uitzijn op het vervullen van de individuele behoeften. De overheid kan onmogelijk weten wat die behoeften zijn voor elke individu. Tenzij de overheid voor de individu gaat bepalen waar de individu behoeft aan moet hebben. Individuen zullen blijven proberen om zoveel mogelijk profijt uit het sociale en collectieve systeem te halen. Uiteraard gaat dit ten koste van anderen. Deze anderen zullen op hun beurt hetzelfde moeten doen, om te voorkomen dat ze achterblijven. Het collectieve sprookje verandert in een collectieve prisoner’s dillema. Dit fenomeen staat beter bekent als ‘de tragedie van de meent’.

Uiteindelijk leidt het socialistisch systeem, van eerlijk delen en collectief eigendom, tot een tragedie. Iedereen zal proberen zoveel mogelijk profijt te halen uit de collectieve eigendommen totdat alle collectieve eigendommen op zijn, zoals we vandaag de dag kunnen zien in Venezuela. Wat overblijft is een gedeelde armoede, want de bronnen van welvaart zijn leeg en uitgeput.

Ondanks dat alles, blijft de steun voor het implementeren van een socialistisch systeem onder jongeren groeien. Socialisten gebruiken het onderwijs en politiek om jongeren te overtuigen van de noodzaak voor verandering in het systeem. Ze komen met mooie beloftes, maar het zal blijken dat deze beloftes maar één uitkomst hebben: de weg naar de tragedie van het socialisme.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll Up