Klimaatverandering: vooral angst

Foto: Greta Thunberg | © Wikipedia Commons

Angst is een slechte raadgever, is een welbekend gezegde. Angst is echter ook een sterk instrument om macht te gebruiken. Binnen de klimaatbeweging wordt dan ook regelmatig gebruik gemaakt van angst als instrument. Jongeren krijgen massaal klimaatdepressies en geven aan dat ze zeer bezorgd zijn over hun toekomst.

Anuna de Wever is een klimaatactivist en medeoprichter van Youth for Climate in België. Zij organiseerde de eerste klimaatstaking voor kinderen en jongeren in dat land. Bij een interview, geeft ze zelf aan dat angst hetgeen is wat haar motiveert.

“Wat mij motiveert […] is echte angst, want ik ben bang voor mijn toekomst” – Anuna de Wever, klimaatactiviste en medeoprichter van Youth for Climate in België.

Dat is op zich niet zo vreemd. De klimaatpaus, Greta Thunberg, is bekend van één van haar belangrijke speeches bij het World Economic Forum (WEF). Tijdens die speech maakte ze een pleidooi voor sneller ingrijpen om het klimaat te redden. De belangrijkste boodschap die echt was echter niet om rationele beslissingen te nemen, maar: “Ik wil dat jullie in paniek zijn. Ik wil dat je de angst voelt, die ik elke dag voel.”

“Ik wil jullie hoop niet. Ik wil niet dat jullie hoopvol zijn. Ik wil dat jullie in paniek zijn. Ik wil dat je de angst voelt, die ik elke dag voel.” – Greta Thunberg

Daar komt nog eens bovenop dat men er bewust voor heeft gekozen om een klimaat’crisis’ uit te roepen in het Europees Parlement. Een ‘crisis’ uitroepen heeft grote impact vanwege de lading van het woord: een gevaarlijke toestand. Het is dus niet zo raar dat jongeren massaal klimaatdepressies krijgen en aangeven dat ze zeer bezorgd zijn over hun toekomst. Het is immers crisis!

Klimaatcrisis wordt uitgeroepen in het Europees Parlement

Ook bij een opiniepanel van Een Vandaag gaven veel jongeren (61%) aan dat zij zich zorgen maken over klimaatverandering. Ouderen zijn positiever over het klimaat, 48% geeft aan zich zorgen te maken over klimaatverandering. Men geeft aan vooral bang te zijn voor de stijgende zeespiegel en overstromingen.

Men maakt zich zo zorgen over klimaatverandering, dat zelfs psychologen en terapeuten zich erover uitspreken. “Klimaatverandering schaadt het mentale welzijn op een aantal manieren.” Dit gaat van stress tot echte trauma’s aan toe. Psychoteratpeut en onderzoeker Caroline Hickman spreekt zelfs van ouders die fantaseren over het vermoorden van hun kinderen, uit angst voor de klimaatramp in de toekomst.

Een voorbeeld van het ‘doomdenken’ van de klimaatbeweging.

Als we dit soort video’s bekijken, wordt ons de angst aangepraat. Beelden van ijskappen die smelten, bossen die branden en rampzalige overstromingen. Er is een gigantisch aanbod van dit soort video’s op het internet beschikbaar. Het is dan ook niet zo vreemd dat vooral jongeren deze video’s te zien krijgen. Terwijl ouderen vaak al weten: de soep wordt heter opgediend dan die is.

Ouderen zullen zich de jaren zeventig nog wel herinneren. Toen was er geen sprake van een duidelijke consensus. Een deel van de wetenschappers claimde dat de aarde zou opwarmen, een ander deel claimde juist globale afkoeling. Zelfs zo’n extreme afkoeling, dat we een nieuwe ijstijd in zouden schieten. Op dezelfde manier werden we bang gemaakt voor de toekomst: de wereld vergaat door een ijstijd. En ook in de jaren negentig werden we geconfronteerd met een klimaatmeisje dat ons kwam vertellen over de catestrofale gevolgen van het gat in de ozon.

Korte documentaire over toekomstige ijstijd (1978).

Voordat u ons veroordeelt tot ‘klimaatontkenner’: klimaatverandering is een feit. Klimaatverandering is namelijk een natuurlijk proces gedreven door een grote hoeveelheid natuurlijke factoren, zoals tectonische platen, zonneactiviteit, oceaanstromen, etc. Koolstofdioxde en methaan worden momenteel gezien als sterkste kracht achter de huidige veranderingen. In de jaren zeventig waren dit aërosols. Met computermodellen probeert men nu de metingen van het klimaat te matchen met de gemeten waarden. Tot nu toe, komt het model dicht in de buurt, maar nog niet exact. Zo ging bijvoorbeeld in de periode 2000-2010 de toename in temperatuur niet omhoog. Dit was echter tegen de voorspellingen van de computermodellen in. NASA verklaart dat een natuurlijke cyclus de toename in temperatuur deed stagneren. Vooral El Niño en El Niña hebben een sterke relatie met de toename (of afname) van globale temperatuur.

Komt klimaatverandering door de mens? De mens zal vast wel iets van invloed hebben, maar of die invloed nou echt zo groot is? De tijd zal het leren, want Europa is massaal CO²-uitstoot aan het drukken. Zo zit Europa inmiddels al onder het doel van 20% minder uitstoot ten opzichte van 1990. Als we een grote impact hebben op het klimaat, dan zouden we de effecten binnen niet al te lange tijd gaan zien. Echter, we zijn niet alleen op de wereld. De uitstoot van China neemt bijvoorbeeld heel erg toe. Qua CO²-uitstoot is de wereld dus een groot waterbed.

Het belangrijkste dat wij constateren, wat ook een directe impact heeft op het welzijn van de mens, is het ontstaan van een grote klimaatverandering onder de mensen: een angstklimaat. We roepen niet op om nu allemaal ineens klimaatoptimist te worden, zoals Robert Jensen dat doet. Maar laten we vooral realistisch blijven en ons niet laten leiden door angstzaaiers. Blijf vooral zelf nadenken en sceptisch, en herinner je wat Michael Faraday zei: “There’s nothing quite as frightening as someone who knows they are right.”

Eén gedachte over “Klimaatverandering: vooral angst

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll Up